Deep Water

Ik ben het water waarin ik drijf.

Dit teken kwam samen met een gedicht van Beau Taplin over een vrouw die als de getijd drijft. Ze staat tussen de veiligheid van het land en de wilde vrijheid van de oceaan.

Toen Astaran zich hierop afstemde, bevond hij zich diep onder water. Zo diep dat er geen licht was en geen zeebodem. Koud, donker en alleen, met een zwakke gloed die van haar uitging. Wanneer zij contact maakt met haar eigen licht, stralen rimpels ervan uit vanuit haar geometrie.

Het donkere water nodigt uit tot stilte. Trek je terug in plaats van dingen te forceren. Laat los en word één met je lichaam en het water.